BILL BABOON




okt 2018 - Serious Request: geen plek voor bescheidenheid



Geld inzamelen voor een goed doel, daar is niks mis mee.
En groots opgezette acties brengen ook groot geld in het laatje.
Het lijkt echter alsof we met iedere actie steeds meer entertainment nodig hebben.
Gewoon geld overmaken is er niet meer bij. Wat zegt dat over ons? In het Nieuwe Testament,
dat aan de basis stond van onze wetten en gewoonten, stond als leidraad betreffende doneren aan goede doelen:
‘Laat Uw linkerhand niet weten wat uw rechterhand gedaan heeft’.
Tegenwoordig is het  juist mode om jezelf te laten gelden.

Mies Bouman

In 1962 was de legendarische eerste goede doelen actie op TV.
Mies Bouwman haalde in een emotioneel beladen uitzending een grote som geld binnen voor ‘Open het dorp’.
Daarna vonden diverse nationale TV acties plaats, totdat door overdaad de klad erin kwam.
Vanaf de jaren tachtig kwamen de goede doelen weer terug, en werden diverse inzamelingen voor Afrika georganiseerd.
In de jaren daarop volgden succesvolle acties naar aanleiding van verschillende rampen.
Serious Request begon in 2004 met een inzameling voor een ziekenhuis in Darfur.
Er werd bijna 1 miljoen euro voor het Rode Kruis opgehaald.
SR werd een jaarlijks terugkerend en steeds succesvoller evenement, met in 2015 een opbrengst van  ruim 8,5 miljoen euro.

Giel Beelen

Eén van de initiatiefnemers van SR, radio DJ Giel Beelen, staat er om bekend dat hij ‘
alles’ doet voor publiciteit.
Een man van deze tijd, zal ik maar zeggen. Hij werd ontslagen omdat hij ‘Mein Kampf’ het indrukwekkendste boek dat hij kende noemde.
Elders volgde wederom ontslag nadat hij mensen opriep meel op te sturen, terwijl er op dat moment grote vrees in het land bestond voor een aanslag met miltvuur.
Een orale bevrediging door een prostituee in de uitzending leverde ook een hoop publiciteit op.
Niemand met dergelijk gedrag zou ooit weer in dezelfde branche aan de bak komen,
maar in medialand heeft men flink wat boter op het hoofd: Giel binnenhalen betekent luistercijfers.
Daar betalen omroepen graag voor, zodat het loon van Giel zo hoog werd (565.000 euro)dat er
Kamervragen over kwamen.
Immers, de belastingbetaler hoest dit bedrag op.

Aflaat

Door het ter discussie staande loon van de
directeur van het Rode Kruis (135.000 euro) en het terugdraaien van overheidssteun,
loopt het ingezamelde bedrag de laatste jaren wat terug. Daarom dit keer geen glazen huis meer,
maar de DJ’s trekken een week lang door het ganse land. Zonder Beelen; die zag waarschijnlijk de bui al hangen.
Mensen nemen allerlei initiatieven om ook dit project te ondersteunen.
Nederland wil haar goede kant laten zien en daar doen we moeite voor.
Kocht men vroeger
een aflaat van de kerk, nu doneren we op ludieke wijze. In het dorp waar ik woon gaan bewoners 24 uur estafetterondjes in het park lopen.
Er is een verwarmde tent, er zijn optredens en natuurlijk ontbreken de hapjes en drankjes niet.
Geld inzamelen voor de hulpbehoevenden is belangrijk en zinvol.
Maar moeten we van een inzameling steeds een feestje maken? Bovendien is eens per jaar met veel bombarie schuldgevoel en onmacht afkopen ook wat mager.
Aristoteles zei het al: Een goede daad verrichten is makkelijk; de gewoonte ontwikkelen om dat altijd te doen niet.



jan 2018 - Genieten van muziek



Een stukje muziekgeschiedenis

Guido van Arezzo ( 980-1050) staat bekend als de grondlegger van de muzieknotatie,
maar het duurde nog een kleine 500 jaar voordat men machinaal  en dus massaal kon drukken.
Er moest gewacht worden op de techniek; de muziekdruk kwam pas in 1476 op gang.
Vanaf dat moment kon men dus muziekpapier lezen en van elkaar leren zonder elkaar persoonlijk te zien of te horen.
Dat betekende een revolutie in de muziekwereld.
Denk aan de enorme versnelling van de informatiestroom die een muzikant of componist door de drukkunst tot zich kon nemen.
Vanaf de ontwikkeling van de eerste fluit tot en met geavanceerde geluidsopnameapparatuur;
een nieuwe uitvinding laat steeds weer een nieuwe horizon zien.

De 20e eeuw tot heden

Veel later, in de tijd van onze opa’s en oma’s, dus vóór de komst van elektriciteit, radio, TV en internet was er alleen maar live muziek.
Dat is voor ons moeilijk voor te stellen en waarschijnlijk staan we er niet eens bij stil. Voor de rijken was er de klassieke muziek.
Het gewone volk zong op het werk en tijdens de afwas werd menig liedje meerstemmig gezongen.
In de kroeg kwam de accordeonist. Muziek was ook toen een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven.
Men had elkaar nodig om muziek te maken en het was normaal om lid te zijn van een muziekvereniging.
Muziek is tegenwoordig op allerlei mogelijke manieren toegankelijk geworden en dat heeft ons onafhankelijker en individualistischer gemaakt.

Overdaad schaadt

Maar zijn we eigenlijk ooit wel tevreden? Het moet en kan steeds sneller en beter en we willen en kunnen niet meer wachten.
Steeds opnieuw investeren we in een nóg betere toekomt.
In plaats van te genieten en dankbaar te zijn en zo af en toe ons leven te vergelijken met de geschiedenis,
willen we in onze blindheid slechts één ding: vooruit naar meer!  Dit streven is het voorbeeld dat we onze kinderen geven.
Onze kinderen mogen materialistisch niets tekort komen. Maar hoe zit het dan met genieten van het leven en van muziek?

Tegenwoordig hebben onze kleuters een IPod  (uitgevonden in 2001) waar 40.000 MP3 bestanden kunnen worden opgeslagen.
Het lijkt alsof we met iedere technische vooruitgang iets van het vermogen om geduldig te zijn hebben verloren.
Het spannende ontdekken van muziek in platenzaken en cd- winkels  en LP/Cd-markten aflopen is er niet meer bij.
In één digitale klap heb je alles. Bovendien rijst de vraag: Kunnen we wel genieten van zoveel muziek?
We kunnen zonder al te gek veel moeite een enorme collectie muziek opslaan,  maar het kost tien levens om het te beluisteren.

Wijsheid uit de Oudheid

Plato zei het al, lang voordat er  überhaupt  drukkunst of internet was:
Rijkdom vermeerderen is hebzucht verminderen.




mei 2017 - Cito toets brandmerkt kinderen



De Citotoets is voor mij lang geleden. Ik kwam net nieuw op een andere school en ik herinner me dat de kinderen heel gewichtig over de Cito deden.
Ik had er nog nooit van gehoord en deed maar net alsof ik wist wat het was.
Over de toetsen en de uitslagen weet ik niet veel meer, het meeste ging bij me langs.
Het advies van de meester was onaangenaam algemeen.
Mijn ouders wisten ook niet op wat voor school ik moest, dus werd ik maar op dezelfde school als mijn broers geplaatst. De verkeerde.

Praktijk en theorie

De oorspronkelijke bedoeling van de citotoets was om te fungeren als een soort kattenbelletje voor de leraar;
een overzicht om te kijken of hij zijn leerlingen wel goed had ingeschat en wat hij er eventueel aan kon doen om de leerling
hier en daar wat meer inzicht bij te brengen.
Tegenwoordig is de cito toets hét ijkpunt waarop je de rest van je leven wordt afgerekend.
Deze beslissing  wordt al gemaakt op een leeftijd dat kinderen nog lang niet uitgespeeld zijn en zeker niet in staat zijn
om zelf te kiezen. Bovendien is de citotoets uitslag min of meer een brandmerk voor veel kinderen die beter
met hun handen zijn dan met het hoofd. Voor deze kinderen valt het niet mee;
de competitiedrang is tussen kinderen enorm en de levels worden onderling vergeleken.
Realiseert men zich hoe hard kinderen kunnen zijn in hun oordeel en hoe erg het is om niet (heel goed) te kunnen leren?
OOok ouders vinden het een teleurstelling dat hun kind niet goed presteert op school.
Opnieuw is dat is voor een kind, dat er verder helemaal niks aan kan doen, een zeer kwalijke boodschap:
Jij bent niet goed zoals je bent. Komt iemand later in het arbeidsproces, dan wacht een soort zelfde vernedering;
het uurloon van een praktijker ligt vele malen lager dan een theoreticus.

En toen?

Inmiddels heb ik na twaalf ambachten en dertien ongelukken een zelfstandige muziekschool.
Met heel veel geluk, inzet en doorzettingsvermogen is het mogelijk om zonder diploma’s te overleven.
Maar ik word als selfmade man toch maar al te vaak niet voor vol aangezien.
Verschil in inkomen en status mag er natuurlijk zijn, maar ten eerste lijkt het meest voor de hand liggende om de financiële waardering van de handenarbeid
en de praktische vakken op te waarderen. Ten tweede kan er op scholen en opleidingen meer aandacht en waardering komen voor handige en technische kinderen.
Als we de lonen van de praktische beroepen, zoals productiemedewerkers, mensen in de zorg en in de bouw verhogen en de
lonen (en denk ook aan belastingvoordelen) van de hogere inkomens bevriezen, dan krijgen praktische mensen meer waardering in de maatschappij.
En de Cito toets? Terug zoals het bedoeld is: middel en geen doel.




april 2017 - Muziek uit een doosje




Muziek telt niet mee voor de Cito-toets, maar als het aan het nieuwe muziekonderwijs ligt, gaat dat in de toekomst wel gebeuren.
In het plan, opgezet door het Ministerie van Onderwijs, om ‘meer muziek in de klas’ te krijgen,
wordt er van uitgegaan dat er door een ‘eenduidige  visie op muziek’ en een doorlopende vaste lijn op de gehele basisschool
het muziekonderwijs  en daarmee de muziek wordt gered.
https://www.youtube.com/watch?v=Ar7TgFMF_yQ

Muziek dient bovendien meetbaar te zijn zodat er cijfers kunnen worden gegeven.
Muziek verandert op die manier van een creatief vak in een kennisvak.
De leraar heeft dan niet meer de vrijheid die nodig is om muziek tot de verbeelding te doen spreken.
We kunnen nu eenmaal geen cijfers geven op dromen, denken, peinzen, genieten of op eigen wijze iets interpreteren of creëren.

Wanneer een algemeen geldende visie op scholen gaat bepalen wat goed en fout is op muziekgebied dan gaat dat ten koste van de verscheidenheid en eigenheid.

Is het competitieve muziekonderwijs van Jet Bussemaker en Joop van den Ende dan alleen nog voor talentjes en niet meer voor alle kinderen?
Onderwijs zou niet alleen overbrengen van feitenkennis moeten zijn, maar ook aanzetten en inspireren tot nieuwe gedachten. (Hannah Arendt)
http://www.volkskrant.nl/opinie/-we-willen-een-hannah-arendtschool-in-plaats-van-een-steve-jobsschool~a3467821/

Economie
Steeds maar weer horen we de hersengoeroe’s over taal- en rekenen en over het nut van goed muziekonderwijs.
Wat is dan goed? Wordt er wel stilgestaan bij de individuele behoeften van het kind?
Eerder lijkt het erop dat kinderen worden gereduceerd tot economische eenheden, die meer waard worden doordat er meer kennis in zit.
http://www.trouw.nl/tr/nl/4492/Nederland/article/detail/1871759/2011/04/07/Het-onderwijs-creeert-gezapige-koeien.dhtml

Maken we van muziek een meetbaar prestatievak, dan verdwijnt de lol in samen ongedwongen muziek maken.
Op you tube zijn genoeg filmpjes te bewonderen van het hedendaagse muziekonderwijs in de klas.
Je ziet bijvoorbeeld motorische oefeningen zoals samen klappen, al is dat dan niet ouderwets ‘gewoon in de handen’ maar met boomwackers.
https://www.youtube.com/watch?v=WNlbCMK1ytc

Naar mijn mening staat of valt goed onderwijs met de betrokkenheid van de leraar.
We hebben meer behoefte aan gemotiveerde muzikale leraren dan aan prefab bezigheidstherapie.
De leraar dient het kind te stimuleren om zelf na te denken en niet het kind iets op te leggen.
Inspiratie inspireert en als de leerkrachten uit arren moede muziek uit een doosje aanbieden, noem het dan beter geen muziekonderwijs.




dec 2016 - Proosten op het leven

Gezondheid! Met ‘n sigaar in de snuit, in de ene hand een whisky en met de andere nog vette hand van de plakjes knakworst gefeliciteerd worden: het is er niet meer bij.

 

Wonderlijk dat de generatie voor ons, die in armoede op moest groeien, een oorlog meemaakte en het land welvarend kreeg, in leven bleef.
Joggen was er niet bij, het was werken geblazen.
Vitaminepillen waren er niet, men at wat de pot schafte.
Vegetariërs, veganisten en orthorexen kwamen pas met de welvaart.
Net als de gezondheidsmoraal.

Films, glossy’s, mode, sport en reclame; ze spiegelen ons voor dat wij mooier, fitter en slimmer kunnen en dus moeten worden.
Door jarenlange blootstelling aan de ‘gezond is goed’ cultuur vinden we het heel gewoon om ‘bewust’ te leven.
Sport, muziek, literatuur, werken, seks, we mogen het niet meer voor de lol doen.
In alles worden we aangespoord om ons voortdurend met de eigen gezondheid bezig te houden.

En als je ziek wordt, ben je schuldig.
Althans, je dient je schuldig te voelen.
Heb je wel genoeg fruit gehad? Heb je soms teveel knakworst gegeten? Doe je wel aan sport en heb je wel genoeg seks?
Je wordt trouwens ook te duur voor onze maatschappij als je niet gezond leeft.
Verzekeraars willen dat we gezond dood gaan, dat is goedkoper.
Medici en wetenschappers drukken hun gezondheidsmetingen uit in statistieken, maar een mens is geen gemiddelde, een mens is een individu.
Dit individu zegt, weliswaar zonder sigaar, maar met ’n lekkere whisky: ‘Ik drink ‘n borrel omdat ik dat lekker vind.
En als whisky dan toevallig toch gezond blijkt te zijn, is dat een vervelende bijwerking.’




feb 2016 - Brood of spelen?

Muziekleraar Wim Venema waarschuwt ouders én kinderen voor de oppervlakkigheid van de showbusiness.
'Laten we het vooral leuk houden en voor de lol met muziek bezig zijn!' is zijn motto.
Roem heeft volgens hem een veel te hoge prijs.
Welk kindsterretje is nu echt gelukkig geworden?




Pinokkio was een marionet, bespeelbaar door zijn omgeving.
Om een echte jongen te worden, moest hij laten zien dat hij over een eigen wil beschikte en naar zijn geweten luisterde.
Hij werd verleid door de gladjanus Jantje Fatsoen om wereldberoemd te worden, maar dit kwam hem duur te staan.
De geldzuchtige circusbaas Stromboli buitte Pinokkio gewetenloos uit.

Door populaire muziekprogramma’s willen kinderen het podium op om beroemd te worden.
Een voorbeeld is de kijkcijferhit K3 zoekt K3. K3 is gemaakt voor kinderen en al jaren een waar kassucces voor de Vlaamse programmamaker Gert Verhulst.
Ogenschijnlijk onschuldige liedjes met soms onwezenlijke teksten worden door onze kleuters klakkeloos meegezongen.
Met het verstrijken van de jaren werden de oude K3-tjes er echter niet mooier op en ze dienden vervangen te worden door vers bloed.
Met een aantal voorrondes en een ellenlange finaleavond werd de populaire meidengroep weer nieuw leven ingeblazen.
Ondertussen is er natuurlijk ook een winstgevende afscheidstournee gepland voor de oude K3.
Voor de vele K3 zoekt K3 verliezers die niet beroemd worden is het erg sneu , maar ook voor de winnaars betekent de roem niet automatisch vrijheid blijheid.
The show must go on zoals de afgedankte vorige K3 aan den lijve ondervond.
Vlak nadat er dierbaren waren overleden en op de dag na een miskraam stond het K3 circus zoals gepland klaar en werd er gewoon opgetreden.

Naast commerciële muziekwedstrijden houden ook de als paddenstoelen uit de grond poppende rockacademies hun leerlingen de wortel van beroemdheid voor de neus.
De meeste beroemde muzikale genieën hadden geen scholing nodig of maakten hun opleiding niet af, maar muziekscholen en popacademies zitten vol met hoopvolle sterren.
Voor al deze mensen zal helaas geen ruimte zijn op de podia als muzikant. Ook is er geen plek voor zoveel muziekleraren of  betweterige blogschrijvers.
Muziek is een moeilijke tak om een bestaan in op te bouwen. Er zijn simpelweg teveel (middelmatige) muzikanten en daardoor is de spoeling dun.

De wannebesomethinggeneration moet weten van de onvrijheid en financiële onzekerheid die het leven als muzikant met zich mee brengt.
Die roem die Gert en de popscholen voorspiegelen is voor de meerderheid een illusie en betekent
voor de weinigen die het wel “maken”maar al te vaak een spirituele en creatieve knieval.

En Pinokkio? Die werd van een houten pop tot een echte jongen toen hij besloot zelf na te denken.




jan 2016 - Muziek in hart en nieren

Muziek moet heden ten dage vooral een economisch doel hebben of nuttig zijn;  ‘van muziekles word je slimmer’
is een veel voorkomende motivatie om iets met muziek te gaan doen.
Muziekleraar Wim Venema vindt dat de balans wel heel erg overslaat naar de economie en de hersenen.
"Muziek is gevoel en muziek maken doe je gewoon omdat je van muziek maken houdt.'
Hij pleit voor minder geld naar hersenonderzoek en meer naar muziekonderwijs.



Onlangs verscheen er een interview met neuropsycholoog Erik Scherder in het Parool.
Het artikel schetst een beeld van de positieve invloed van muziek op de hersenen.
Uit onderzoek onder muziekluisterende mensen (non- experts genoemd)
blijkt dat sommige mensen al dan niet van bepaalde soorten muziek houden en dat er dan iets gebeurt in de hersenen.
Geen onverwachte bevinding, en de vraag is of (duur!) hersenonderzoek werkelijk nodig is om dit te bevestigen.

Zelf muziek maken blijkt vooral belangrijk voor het empathisch vermogen van de mens.
Bij kinderen die musiceren zou de verbindingsbalk tussen de beide hersenhelften,
het corpus callosum, groter worden, waardoor die hersenhelften beter met elkaar gaan communiceren.
De aanname is dat de verdikking van het corpus callosum bijdraagt aan het verbeteren van de sociale cognitie
een dus ook het empathisch vermogen van kinderen.

Hebben we dergelijke aannames nodig om te weten dat muziek luisteren en maken veel kinderen goed doet?
Of kunnen we ook gewoon naar de kinderen kijken om te zien of ze blijer en socialer worden?
Dat laatste is een stuk goedkoper, en bovendien kindvriendelijker dan onderzoeken waarbij kinderen langdurig
sstil moeten liggen in claustrofobische hersenscans.

Tegenwoordig zijn hersenen populair en gaat er veel geld naar kostbaar hersenonderzoek.
Zou een deel van het geld niet beter direct naar het steeds meer verschraalde muziekonderwijs kunnen gaan?
Erik Scherder pleit op grond van zijn onderzoek voor investeren in muziekonderwijs, omdat projecten waarbij kansarme kinderen
met muziek in aanraking werden gebracht, allerlei economisch meetbare voordelen voor de maatschappij op bleken te leveren.
DDaarnaast ontwikkelden de kansarme kinderen zich beter.

Kunnen we kansarme en andere kinderen ook nog muziek aanbieden omdat het gewoon leuk voor ze is?
Muziekonderwijs aanprijzen vanwege economische of gezondheidsredenen doet muziek tekort.
Muziek moet geen geneesmiddel of een onderdeel van het sociaal verbeteringsinsituut worden.
Muziek maken en luisteren doe je omdat je er van houdt en die kans moeten we alle kinderen bieden.




dec 2015 - Imago of plezier in muziek; wat willen we onze kinderen meegeven?

Wim Venema heeft een muziekschool met rockbandjes voor kinderen in Zuidhorn.
Hij windt zich op over de sexy zangeres Jess Greenberg…




Jess Greenberg is een Amerikaanse gitariste en zangeres wier talent op YouTube te bewonderen is.
Een paar jaar geleden had ze minder dan 1500 views op haar opnames,
maar sinds ze een push up BH draagt en zwoel in de camera kijkt tijdens het spelen zijn dit er miljoenen.
Sex sells, en om hun muziek onder de aandacht te brengen moeten artiesten zich kennelijk steeds verder uitkleden.

Afgelopen jaar nam ik voor de grap de proef op de som. Elke maand organiseer ik in mijn woonplaats Zuidhorn de Koopavondblues.
Samen met mijn leerlingen treed ik dan op; voor de lol en om de kinderen podiumervaring op te laten doen.
Om de aandacht te trekken voor de 50e editie ging ik bloot, maar met de edele delen in de schaduw, op de foto en zette deze op Facebook.
Ik kreeg geen miljoen likes, maar wel meer dan tien maal zoveel dan bijvoorbeeld op mijn vorige blog over dat we van muziek
geen competitie zouden moeten maken (o.a. gepubliceerd in de krant Trouw).
Bij een volgend inhoudelijk statement moet ik maar weer uit de kleren.

De nadruk op uiterlijkheden is een dwingend mechanisme dat ons en daarmee ook onze kinderen beïnvloedt.
De respectloosheid en vrouwonvriendelijkheid in sommige muziekclips is niet bepaald een voorbeeld voor onze jongeren.
Bij het succesvol zijn in de muziek spelen niet alleen de eigen kop en kont een rol,
maar ook bijvoorbeeld het uiterlijk en het merk van auto's, horloges en zeker ook het imago-instrument waarop gespeeld wordt.
Veel gitaristen laten zich het liefst zien op de meest populaire (lees: dure) gitaarmerken (die ik niet nogmaals wil vermelden).
De wannebefamous generation investeert flink in haar toekomst; ze neemt cd’s op, heeft eigen websites en promoot zichzelf schaamteloos.
Maar waar is de lol in gewoon samen muziek maken gebleven?

Muziek is een industrie geworden en deze industrie speelt het spelletje geraffineerd.
Reclame en imago bepalen of een artiest al dan niet succesvol wordt en blijft.
Dat veel muziek niet meer op het innerlijk is gericht mag duidelijk zijn.
Gelukkig bestaan er nog steeds bands waarin het wel om de gezelligheid en het samenspelen gaat.
Er zijn amateurmuzikanten die niet de publiciteit zoeken op de moderne manier,
maar gewoon de handen uit de mouwen steken en lekker samen muziek maken.
Ik pleit ervoor om juist deze bands een podium te geven.
Zij zijn een beter voorbeeld voor onze kinderen dan gecommercialiseerde artiesten waarbij uiterlijkheden belangrijker zijn dan de muziek.



okt 2015 -  Muziek maken doe je ook voor de lol (geplaatst in Trouw opinie)






Heeft u zelf foto's gemaakt bij optredens of foto's die te maken hebben met Bill Baboon,i>

dan kunt u deze e-mailen naar muziekschoolwimvenema@outlook.com

( wel even uw naam vermelden en waar en wanneer de foto's zijn genomen plus een korte omschrijving erbij AUB. )

De foto's worden geplaatst onder de knop Foto's


copyright © 2018 Bill Baboon